Tajemnica Carly

Rozdział 3

    -Witamy w porannym programie Smithmorning. Zaraz zadzwonimy do Betty, aby ją obudzic. Halo, Betty?

    Jak zawsze rano do śniadania włączałam sobie The Hits Radio i jedząc płatki śmiałam się z ludzi, którzy przestraszeni nie wiedzieli kto do nich dzwoni. Zawsze mi to poprawiało humor. Jednak dzisiaj było inaczej. Czułam się przybita i smutna. Czułam, że dzisiaj stanie się coś złego, ale nie miałam pojęcia co. To przeczucie nigdy mnie nie myliło. Nagle z rozmyśleń wyrwał mnie dźwięk dzwonka do drzwi. Mamy nie było, więc sama poczłapałam moimi za dużymi kapciami do drzwi. 

    - Kto tam? - spytała się.

    - Miłośc. - usłyszałam głos Niall'a i od razu serce mi podskoczyło z radości.

    - Niall! - krzyknęłam otwierając drzwi. Rzuciłam się Niall'owi na szyję, a on mnie złapał i ucałował na powitanie.

    - Ale mi zrobiłeś niespodziankę. - powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego.

    - Taki miałem zamiar. Przyszedłem właściwie w pewnej sprawie. Pamiętasz moich kumpli Zayn'a, Louis'a, Liam'a i Harry'ego?

    - Oczywiście. Jak mogłabym zapomniec? Przecież to oni wylali mi na głowę jogurt jak byłam mała. - powiedziałam i zaczęłam się śmiac. Niall dołączył do mnie po chwili.

    - Chodzi o to, że jak im powiedziałem, że wiesz kim jestem postanowili pokazac ci coś. To co pojedziesz ze mną do nich? 

    - Ale co mi chcą pokazac?

    - To tajemnica. Ci... - powiedział Niall i położył mi swój na ustach. - To wyłącz radio i zamykaj dom.

    - Ale ja jeszcze nie jadłam śniadania. - zaczęłam narzekac.

    - Spokojnie. Podjedziemy do McDonald'a albo KFC. Co będziesz wolała. Wiem, że uwielbiasz fast food'y.

    - Nie mogę uwierzyc, że mnie tak świetnie znasz. - powiedziałam i pocałowałam go delikatnie. Pobiegłam wyłączyc radio i zabrac klucze od domu. Zamknęłam drzwi i pobiegłam do czarnej hondy Niall'a.

    - Co tu tak ładnie pachnie? - spytałam się, czując w powietrzu coś dziwnego, ale za razem pachnącego.

    -Eee... Tak pachną wampiry. - odpowiedział Niall i uśmiechnął się tak, że zobaczyłam jego lśniące kły.

    - Ale przecież wcześniej pachniało tu inaczej i ty też tak nie pachniałeś.

    - Bo używałem odświeżacza do auta i perfum. Myślałem, że mogłabyś coś zauważyc.

    - Serio się bałeś, że odkryję kim jesteś. - powiedziałam i zaśmiałam się krótko.

    Jechaliśmy jakieś 10 minut kiedy w końcu dojechaliśmy do  KFC. Szybko zamówiłam Bsmarta XL ze stripsami i dużymi frytkami oraz dużego, truskawkowego krushera. Uwielbiałam taki zestaw. Jedzenie było gotowe po jakiejś minucie. Pobiegłam z nim szybko do auta, otworzyłam Bsmarta i poczęstowałam Niall'a frytkami.

    - Jak ja kocham frytki... - powiedział Niall zjadając kolejną frytkę polaną ketchupem.

    - Tak jak każde jedzenie, kochanie. - powiedziałam i zaczęliśmy się śmiac.

    Jechaliśmy tak jeszcze 30 minut, aż w końcu dojechaliśmy pod dom Harry'ego. Miał on wielki basen i kilka sypialni. Nie raz tu nocowałam. Zawsze bawiliśmy się w chowanego. Wiem, to dziecinna zabawa, ale w takim domu to niezły ubaw się ma.

    - No to wysiadamy. - Niall wyszedł z auta i otworzył mi drzwi.

    - Niall! Carly! Siemka. - Harry biegł w naszą stronę, a jego loki rozwaliły się na całej twarzy.

    - Hejka Harry. - powiedział Niall swoim irlandzkim akcentem i przytulił koleżeńsko Harry'ego.

    - Cześc Harry. - przywitałam się i Harry podniósł mnie i uścisnął.

    - Wchodźcie do środka. Reszta chłopaków już czeka. 

    Harry poprowadził nas do drzwi, a później do wielkiego salonu gdzie siedzieli już wszyscy i się wygłupiali. Zayn rozśmieszał chłopaków swoim "Vas happenin", Louis jadł marchewkę i udawał, że to jego kły, a Liam tylko siedział i się ze wszystkiego śmiał.

     - Cześc chłopaki! - zawołał Niall, a wszyscy rzucili się na niego by go przytulic i wytarmosic na przywitanie.
     - Siemka! - przywitałam się i przytuliłam każdego po kolei,a później usiadłam na kanapie przytulona do Niall'a. - To o co chodzi?
     -Chodzi o to, że jeśli już wiesz, że Niall to wampir to my też chyba możemy ci coś powiedziec. - powiedział Louis i uśmiechnął się do mnie.
    - Dalej nie rozumiem... - powiedziałam nie pewnie.
    - Ojej, ale w owijacie w bawełnę! - powiedział Harry - Chodzi po prostu o to, że też nie jesteśmy normalni!
    Szczęka opadła mi z wrażenia. Czyli moi koledzy nie są normalni? To znaczy, że tylko ja jestem normalnym człowiekiem?! To dośc dziwnne....
    - Ja na przykład jestem aniołem. - powiedział Harry i rozwinął skrzydła. Były puszyste i lśniąco białe. Gdy na nie patrzyłam myślałam, że jestem w raju.
    - One są... piękne. - powiedziałam cicho.
    - Hahaha. Masz rację, też je lubię. - odpowiedział Harry.
    - Za to ja umiem życ pod wodą. - powiedział Liam i pokazał swoje łuski i skrzela. Łuski miały perłowo- zielono-niebieski kolor. Wyglądały podobnie jak w u Arielki z mojej bajki z dzieciństwa.
    - Ja jestem właściwie normalny tylko, że umiem sprawic żeby dana osoba zakochała się we mnie, zaprzyjaźniła się ze mną i tym podobne. - powiedział Zayn i sprawił, że go znienawidziłam, ale po chwili znowu go lubiłam.
    - Wow! To niesamowite! A ty Lou, co umiesz? - spytałam
    - Właściwie nic szczególnego. Umiem tylko robic różne rzeczy siłą umysłu. O! Na przykład patrz. Widzisz moja komórkę? Leży na komodzie. Zaraz znajdzie się na moich kolanach. - Louis skupił się i po chwili komórka uniosła się w powietrzu i wylądowała na jego kolanach. - Niezła sztuczka nie? Dlatego się mówi, ż jestem leniwy. Hahaha...
    - Świetne. Czyli wszyscy macie jakieś super moce czy coś. Ehh... Ja nie mam nic... - powiedziałam i spuściłam lekko głowę.
    - Nie martw się skarbie. Dla mnie i tak jesteś wyjątkowa. - powiedział Niall i pocałował mnie delikatnie. 
     Siedzieliśmy u Harry'ego jeszcze 4 godziny rozmawiając, śmiejąc się i bawiąc w jakieś głupie gry. Później Niall przywiózł minie do swojego domu i powiedział, że dzisiaj mogę nocowac u niego. Zgodziłam się z chęcią i zadzwoniłam tylko do mamy, aby ją o tym powiadomic. Czas bardzo szybko minął. Tak szybko, że juz po chwili był już wieczór i siedziałam z Niall'em na kanapie jedząc pizze i oglądając starą komedie.